Mijn verhaal: het begin

Op jonge leeftijd kwam ik erachter dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is. Het begin van mijn leven was vredig. Ik groeide op in een mooi huis, had ouders die van mij hielden en ik had meerdere vriendjes en vriendinnetjes.

Maar, dit veranderde toen ik 14 jaar oud was: Ik werd ziek. Mijn lichaam hield ermee op. Dit begon geleidelijk met benauwdheid en moeite hebben met ademen. Sporten en gymmen waren mijn hobby’s, maar ik kon dat steeds slechter doen.

Naast de benauwdheid had ik last van flauwvallen/out gaan, zichtverlies, gehoorverlies, extreme vermoeidheid, misselijkheid, kaak/heup die uit de kom schoten, ledematen niet kunnen voelen en extreme hartkloppingen. De artsen in Nederland konden niets vinden wat ik had en gaven mij op gegeven moment op. Ze schoven het op chronisch vermoeidheidssyndroom. Ik kreeg de reactie dat ik “wel last zou hebben van mijn puberteit.”

Mijn ouders waren radeloos. Op gegeven moment kon ik niks meer, en mijn klachten bleven verergeren. Uiteindelijk vonden mijn ouders een Belgische arts, die niet geloofde in het chronisch vermoeidheidssyndroom en zij maakte een afspraak. (CVS is een soort verzamelnaam voor verschillende aandoeningen en die stempel wordt gegeven wanneer artsen een patiënt niet kunnen labelen.)

Onderzoeken

De arts trok mij voor twee dagen door de molen heen. Ik kreeg allerlei onderzoeken en ik had verschillende gesprekken met hem. Hij nam mij serieus. Het gevoel dat de Nederlandse ziekenhuizen mij niet gaven. Hij zei ook: Er is iets niet goed, maar ik ga je beter maken!” Dat had geen enkele arts in Nederland aan mij verteld.

Na de onderzoeken moest ik acht weken op alle uitslagen wachten. Ik zal nooit vergeten hoe hij tegenover aan de tafel van mijn ouders en mij zat. Hij vertelde het volgende:

Je bent erg ziek. Ik had vergevorderde ziekte van Lyme, oftewel: late stage Lyme disease. Het was van belang dat ik zo snel mogelijk behandeld zou worden, want mijn lichaam was in een zeer slechte staat. Ik had hartritme stoornissen, mijn longen functioneerde maar voor 40% (bij inspanning voor 20%), ik had een vertraagde maagwerking, mijn immuunsysteem was zwaar aangetast, mijn recuperatie-vermogen was niet aanwezig,ik had een aantal aangetaste gewrichten en mijn lichaam kon veel voedingsstoffen niet opnemen, waardoor ik amper 48kg woog (ik ben 1.73 lang). De arts vertelde mij dat ik in die staat niet oud zou worden als er niet per direct actie werd ondernomen. Dat is heftig om te horen wanneer je 16 jaar oud bent. Vanuit mijn onderzoeken was te zien dat de Lyme al 10 jaar (!) in mijn lichaam zat.

Van mijn 16e tot mijn 23e werd ik voor zeven jaar lang behandeld. De eerste twee jaar echt voor de ziekte van Lyme zelf. De jaren daarna tegen de co-infecties; alles dat is aangetast door de Lyme. Bij mijn waren dit voornamelijk mijn darmen. Zo had ik bacteriën die vanuit mijn dikke darm door naar mijn dunne darm konden gaan en via de darmwand in mijn bloed terechtkwamen. Vanuit mijn bloedbaan, in mijn hoofd.

De versie van mij die dit allemaal heeft doorstaan is echt de allergrootste strijdster die ik ken. Zonder haar doorzettingsvermogen was ik hier nu niet en dat ben ik haar eeuwig dankbaar voor.

Lichamelijk sterker worden

Van mijn 16e tot mijn 20e had ik eigenlijk geen leven. Alles dat mijn vriendinnen deden, kon ik niet doen. Ik zat voor mijn gevoel vast in een ziek lichaam. Ik kon niet doen wat ik wilde, mijn lichaam was (met behulp van medicatie) constant aan het vechten. Ik werd door de arts goed in de gaten gehouden. Naast mijn zware medicatie keek hij bijvoorbeeld ook naar mijn dieet en supplementen, om het proces zo soepel mogelijk te laten verlopen. Ook zat ik voor een jaar aan de zuurstof. Dit was de moeilijkste periode uit mijn leven. Zo graag willen, maar niets kunnen. Ik gun dit mijn ergste vijand niet toe.

Op gegeven moment ging ik studeren. Ik was toen 20 jaar en dit was ook het moment dat ik weer dingen kon ondernemen. Daarnaast had ik voor het eerst medicatie waarmee ik mocht drinken (alcohol). Maar dit kende ik nog niet. Er ging een wereld voor mij open…

Alles doen wat god verboden heeft

Tja, wat kan ik hierover zeggen. Voor het eerst in mijn leven kon ik gaan en staan waar ik wilde. Als een kind in een snoepwinkel. Ik had vrijheid en een missie: alles, maar ook alles inhalen! Studentenhuis, studentenvereniging, feestjes, (foute) jongens, drank, experimenteren en heel veel nieuwe mensen leren kennen. Ondertussen had ik nog wel controles in het ziekenhuis, maar het ging eigenlijk al zoveel beter. Elke gedachte van ziek zijn onderdrukte ik. Had ik even helemaal niks aan terwijl ik van mijn vrije leven aan het genieten was

Ik voelde mij vrij als een vogel, maar als ik heel eerlijk ben, was ik eigenlijk een kuiken dat nog helemaal niet kon vliegen. Tijdens mijn puberteit had ik zoveel belangrijke ontwikkelingen gemist. Mijn arts waarschuwde mij hier ook voor en dat hij ook zeker aanraadde om met een psycholoog te praten. Hoe graag ik die pijnlijke herinneringen wilde wegdrukken, merkte ik dat dit niet altijd kon. Ik kwam mijzelf tegen en voelde contant mijn trauma’s en wonden. Op dat moment ging ik in therapie en kreeg ik ook traumaverwerkingtherapie (EMDR). Tijdens deze vorm van therapie haal je herinneringen uit je lange termijngeheugen naar je korte termijngeheugen, terwijl je brein wordt overbelast met geluid/beeld, zodat de emoties van die herinneringen worden geneutraliseerd. Een erg zware therapie, maar het was voor mij wel heel effectief.

Op gegeven moment naderde het einde van mijn behandeltraject. Mijn testen moesten op dat moment een negatieve uitslag hebben. Er is nog geen genezing voor Lyme, maar mijn arts heeft alles naar zo een minimum gebracht dat mijn lichaam er als het ware boven staat. Op 1-9-2020 bel ik met trillende handjes naar het ziekenhuis om na te gaan of mijn test negatief is. Mijn test was negatief! Diezelfde dag liet ik deze datum op mijn rechter onderarm tatoeëren. Ik was nu echt vrij!

Tijdens deze periode begon bij mij het idee te borrelen ik heel graag mensen wilde helpen die net als ik door dit soort moeilijke periodes gaan.

De zoektocht naar mijzelf

Mijn studie had ik afgerond en om deze periode af te sluiten maakte ik een mooie reis door Thailand. Toen ik terugkwam moest ik eraan toegeven dat het werkende leven zou gaan beginnen. Hier heb ik even flink mee gestoeid. Daar waar ik al die jaren zo graag een normaal leven wilde hebben, kwam ik er nu achter dat dit helemaal niet bij mij paste.

Ik werd geleefd door het leven en ik merkte dat die 9-5 dagen mij een opgesloten gevoel gaven. Daar waar ik graag mensen wilde helpen (vanuit mijn coach-droom) voelde ik aan alles dat ik deze ambitie helemaal niet waarmaakte in mijn destijds. Ik voelde mij ondankbaar, want ik had mijn gezondheid en ik kon een normaal leven leven. Waarom was ik dan niet gelukkig?

Ik besloot naar mijn hart te luisteren en een coaching studie te volgen. Ondertussen begon ik ook met het maken van Tiktoks. Doodeng vond ik dit, zo kwetsbaar. Maar aan de andere kant merkte ik dat het mijn passie was om mensen te helpen. Om alles dat ik had geleerd over de menselijke ontwikkeling met de wereld te delen. Ik wilde mensen helpen om zichzelf beter te leren kennen, maar ik wilde ook iedereen laten inzien hoe krachtig mensen wel niet zijn.

In deze periode merkte ik dat alcohol mij in de weg stond. Al die verschrikkelijke katers en dat ik mij constant wazig voelde. Ik had last van de welbekende hanxiety. Alcohol maakte mij depressief. Ik besloot om mijn relatie met alcohol te beeindigen en dat was een van de beste keuzes uit mijn hele leven. In die periode ben ik harder gegroeid dan ooit tevoren. Ineens had ik ruimte en energie om aan mijn dromen te werken. Ik leerde mijzelf écht kennen, elke laag, versie, schaduwkant, lichtpuntjes, positief en negatief.

Het leven is soms bot gezegd: shit. Ik ga het niet mooier maken dan het is. Maar, als ik een ding heb geleerd dan is het dat in die ongelukkige en zware momenten onze kracht ontstaat. Ze zeggen ook wel dat diamanten vanuit druk ontstaan. Die duistere momenten leren je om je eigen kracht en licht te omarmen. Ik weet dat ik dit moest meemaken om te herinneren hoe sterk ik ben. Het is mijn missie om anderen hierbij te helpen. Niemand en geen enkele situatie kan je breken, alleen sterker maken. You are an alchemist. You are magic!